खंत...

रम्य पहाट,पक्ष्यांचे कूजन, पानांची सळसळ नि भूपाळ्यांचॆ स्वर,
राऊळीच्या घंटा कुठे खळखळ पाणी, सारे कामावर जाती,गजबज रस्त्यावर...
डोळा सवयीचे झाले असे दॄश्य रोजचे हे,रोजचा तो सूर्य त्याचे उगवणे रोजचे हे...
सारे होते सुरळीत त्यास नजर लागली
ती ’रोजची’ पहाट पुन्हा नाही उगवली...
डोळे आतुरले पार ती सकाळ पाहण्या,
फार पूर्वीची सकाळ आता सकाळ नुरली...
भास्कराचे आता असे फक्त येणे-जाणे,
दुनियेची कसरत परके होऊन पाहणे...
त्याची चूक तरी काय त्यास सवय प्रेमाची,
त्याच्या प्रेमाची आता जागा पैशाने घेतली...
फार पूर्वीची सकाळ आता सकाळ नुरली...
नाही मोकळे आकाश स्वर प्रार्थनेचे हरवले,
भांडणाचे सूर आता बंद जगात राहिले,
जीव लावणारी बोली जीवघेणी भाषा झाली,
फार पूर्वीची सकाळ आता सकाळ नुरली...
घंटानाद हा कसला आता फक्त असे वाद,
मंदिर मशिदीसाठी आता आपसांचे घात...
रांगोळीच्या जागी आता थारोळीच आली...
फार पूर्वीची सकाळ आता सकाळ नुरली...
काळ गेला आता जेव्हा होते नद्यातून पाणी,
नव्ह्त्या सीमा आकाशाला, दाहिदिशी मंजूळ गाणी...
आज उजाड माळरानी रक्तांचे पाट आले,
त्वेषापायी आकाशही गेले विभागले...
हर दिशाही आता वेदनेने विव्हळली...
फार पूर्वीची सकाळ आता सकाळ नुरली...